در ابتدای محل ،معدن شنی بوده که در زمان ساخت راه آهن زمان رضا شاه ،برای محکم کردن
الوارهای(تراورز)بین ریلی شن لازم را از ان جا می بردن .
در اثر برداشت شن ،چاله ای عظیم بوجود امده بود که زمستان ها در آن آب جمع می شد .
ویک دریاچه مصنوعی پر از آب در زمستان ها ،با مرغابی های وحشی در ابتدای محل ،در زمستان ها
خود نمایی می کرد وبه زیبایی روستا می افزود .بعد ها با خشک شدن آب بندان ،وبالا امدنش بر اثر گل ولای ،تبدیل به زمین صافی وپر علفی شد که مرتع گوسفندان وجانوران دیگر شده بود .
به مرور زمان بچه ها ی محل که ما هم جزو آن ها می شدیم ،این زمین لم یزرع را آباد کردیم وخارو خاشاکش را کنده وان را تبدیل به زمین فوتبال نمودیم .این اتفاق تقریبا در سال های ۱۳۵۴و۱۳۵۵
بوقوع پیوست .وبعد دوستان این زمین را در اداره تربیت بدنی ثبت کردن که بعد از انقلاب از دست
بچه ها گرفته شد وتبدیل به بیمارستان وزمین فوتبال برای شهرستان نکا شد وبچه های روستای اومال
که سال ها برای این زمین زحمت کشیده بودن ودر آن بازی کرده بودن ،بی کلاه ماند .
از ان تاریخ به بعد ،بچه های روستا بدون زمین ورزشی ماندن ،واوائل همین زمین متصرفی را نوبتی نمودن،ودر نهایت همه چی از بین رفت .و در حال حاضر که این سطور می نویسم چند سال از انحلال تیم فوتبال چهل ساله روستای اومال می گذرد و بعضی جوانان در بیغوله ها به مواد مخدر پناه می برن .
لزوم کارشناسی واسیب شناسی وضعیت ورزش در تمام روستاها به شکل اصولی وعلمی ،مخصوصا
در این برهه از جنگ نرم واستکبار ستیزی ملت  ،بیش از پیش ،مورد انتظار دل سوزان است .
این مطلب ،دنباله خواهد داشت وبعد از تحقیقاتویرایش خواهد شد .